Tradycja budowania szopek bożonarodzeniowych sięga lat 30-tych IV wieku, kiedy cesarzowa Helena, której przypisuje się ufundowanie Bazyliki Narodzenia Pańskiego w Betlejem, nakazała w betlejemskiej grocie zbudowanie marmurowego żłóbka – symbolu upamiętniającego narodziny Dzieciątka. Kilkadziesiąt lat później z inicjatywy św. Hieronima, który ok. 386 r. osiadł w Betlejem, dodano figury św. Rodziny i pasterzy. Pomysł ten bardzo szybko dotarł do Rzymu. Powszechnie uważa się, że jako pierwszy w historii żywą szopkę bożonarodzeniową wystawił w wigilię 1223 r. św. Franciszek z Asyżu. Działo się to w miasteczku Greccio, gdzie mieścił się zakon franciszkanów, a Franciszek, chcąc przybliżyć prostemu ludowi tajemnicę narodzin Chrystusa, zaangażował do jej budowy okolicznych mieszkańców, którzy wcielili się w postacie św. Rodziny, pasterzy oraz Trzech Króli. Do wypełnionej sianem stajni, czy też groty, wprowadzono również żywe zwierzęta – woła i osła. Po śmierci św. Franciszka w 1225 r. tradycja budowania szopek była kontynuowana i trafiając na podatny grunt, rozpowszechniła się wkrótce na całą Europę, a potem resztę świata. Minął już okres Bożego Narodzenia. Jednak w naszej polskiej tradycji świąteczny wystrój kościoła i śpiew kolęd pozostaje do 2 lutego – Święta Matki Bożej Gromnicznej. Popatrzmy zatem na szopki z naszych ropczyckich kościołów. Prezentujemy je poniżej.
mk
{gallery}galerie/szopkir2020/{/gallery}
Fot. M.K.
