Od blisko dwóch lat możemy w Sędziszowie obserwować generalny remont kompleksu klasztornego OO. Franciszkanów zwanych u nas Kapucynami. To już kolejny generalny remont tych obiektów, liczących ponad 250 lat.
Tym razem wymienione zostały stropy, które były o konstrukcji drewnianej, wyremontowano dachy, wymieniono pokrycie, adaptowano strychy na cele mieszkalne i adaptowane piwnice na potrzeby duszpasterstwa oraz wymieniono wszystkie instalacje. Obok dawnych klasztornych szklarni pojawił się budynek „manufaktury”.
W części kościoła, przywrócona została wieża „sygnaturki”, oraz restauracji poddano główną elewację kościoła. W elewacji dominantę stanowi krzyż na szczycie, który został zdemontowany i poddany generalnej renowacji. Całość wyłaniająca się spoza rusztowań musi budzić duże zadowolenie. To pięknie, że w naszych czasach ten tak bardzo zasłużony dla naszego regionu klasztor nie tylko odzyskuje dawny blask, ale został rozbudowany i dostosowany do dzisiejszych potrzeb.
Przy tej okazji przypomnijmy historię tego klasztoru.
Klasztor Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów ufundowany przez Michała Potockiego, (wojewoda wołyński, tu pochowany) został wzniesiony 1739–1756. Kamień węgielny poświęcono 26 października 1741, plany wykonane i budowa przeprowadzona przez znanego architekta Jana Opitza. W tym kościele krzyże ołtarzowe zostały wykonane w kości słoniowej, antepedia i ornaty zostały wykonane z gobelinu. 28 września 1766 Ignacy Krzyżanowski, biskup kanclerz przemyski, konsekrował kościół pod wezwaniem świętego Antoniego Padewskiego. W świątyni znajdują się obrazy słynące łaskami: w ołtarzu głównym św. Antoni Padewski (pochodzący z Oleska), namalowany przez Szymona Czechowicza, obozowy Matki Bożej Częstochowskiej (podarowany przez fundatora) i Matki Bożej Łaskawej (pochodzący z klasztoru Kutkorz na Ukrainie).
Elewacja świątyni pierwotnie posiadała jeden gzyms wieńczący powyżej gzymsu klasztornego, nad którym umieszczona była piękna attyka z wolutami, dużym oknem i powyżej trójkątnym tympanonem. Obecna forma pochodzi z czasów przebudowy w II połowie XIX wieku.
Oryginalna elewacja klasztoru była nakryta dachem czterospadowym, bystrzejszym od obecnego, razem z dymnikami. W refektarzu znajduje się tryptyk Jacka Olexińskiego pochodzący z 1754 roku, marmurowy lawaterz pochodzący z II połowy XVIII wieku oraz portrety fundatorów.
Nowicjat znajdował się w klasztorze w czasach 1810–1965 i od 1970 znajduje się tu ponownie. W latach 1927–1930 o. Roman Bałut dobudował częściowo drugie piętro potrzebne dla nowicjatu.
(wyk. mat. Wikipedia)
