Zniszczenie elewacji Ratusza w Sędziszowie (w nocy z 18/19.01 br.) skłoniło autora cotygodniowego felietonu w lokalnej gazecie „Reporter” do szerokich refleksji. Z tych dywagacji wynika, że nam tu w powiecie Ropczycko-Sędziszowskim grozi „rewolucja” ??? Podstawą tej ryzykownej diagnozy, jak wynika z treści felietonu są wpisy „internetowe”. Czuje się w obowiązku uspokoić autora, a także powiatową społeczność, że sytuacja aż tak groźna nie jest.
Zawsze bowiem tak było, że tych „głupich z nienawiści” było prawdopodobnie więcej, niż tych niosących przesłanie pomocy dla potrzebujących. To tylko miejsce „internetu” w dzisiejszym życiu społecznym, spowodowało, że to, co „niskie” znalazło możliwości szerokiej społecznej promocji. Anonimowość jaką zapewniają media internetowe i możliwość aktywności bez nadzoru, sprawiły, że także wszelkie zaburzenia psychiczne tu znajdują możliwości ekspansji. Oczywiście, zawsze to może być groźne, bowiem „najsłabsze osobowości” inspirują się tymi publikacjami i jak wiemy może to prowadzić nawet do zbrodni. Zniszczenie elewacji Ratusza jest przykre, ale nie zapowiada jeszcze krwawych wydarzeń. Moja sugestia jest taka, że zawsze tak było, że przy społecznym przyzwoleniu może dojść do wielkich tragedii. Wyrazistym przykładem może być „galicyjska rabacja”, której rocznicę będziemy mieli w lutym. Nie było wówczas internetu, ale był Jakub Szela, którego starosta tarnowski Joseph Breini von Wallerstern postanowił wykorzystać do zwalczenia organizowanego „patriotycznego powstania”. Zachowały się opisy wyjątkowego zwyrodnienia, na ogół pijanego chłopstwa na schwytanych powstańcach, dworach i plebaniach. To, że Polak przeciwko Polakowi nie miało tu znaczenia, stworzona została możliwość działania dla najgorszych „elementów społecznych” i to się w tak okrutny sposób objawiło. Takich historycznych przykładów można by było mnożyć. Wielokrotnie tak było, że zło niszczyło cywilizacyjny dorobek danej społeczności. Czy dzisiaj mamy podobną sytuacje? Należy wierzyć że nie, ale nie można lekceważyć istniejącego zagrożenia. Zauważać, opisywać i tu ciągle ważna jest rola tradycyjnych mediów, także tych papierowych. Mogą one w jakimś stopniu tonować „emocje społeczne”, a nie je nasilać.
Pozdrawiam. Stanisław Wójciak
